Προς κάθε ενδιαφερόμενο:

Λόγια λίγα, μαθηματικά απλά, ανάγκη σαφέστατη- κι όμως έχετε τον χρόνο να στρίψετε το κεφάλι και να φύγετε με τα ανάλαφρα βηματάκια που πάντα φεύγετε, σφυρίζοντας ανέμελα και αυθαίρετα μετονομάζοντας τα προβλήματά σας σε προβλήματα των άλλων. Λόγος για τους απέχοντες της εκλογικής διαδικασίας. Λόγος για την απολιτική γενιά. Λόγος για αυτούς που απογοητευμένοι από το πολιτικό σκηνικό διαλέγουν την απραξία. Λόγος για αυτούς που ήταν πολύ κουρασμένοι για να ψηφίσουν. Λόγος για αυτούς που νομίζουν ότι η πολιτική μπορούν να μη τους απασχολεί. Λόγος για αυτούς που η μύτη τους είναι πολύ ψηλά για να περάσει ξανά την πόρτα του σχολείου-εκλογικού κέντρου. Μην αναρωτιέστε για ποιόν χτυπά η καμπάνα του Άγγλου ποιητή John Donne: χτυπά για εσάς.

Να ξεκινήσω με κάποια βασικά δεδομένα. Ποσοστά συμμετοχής Ευρωεκλογών 2009: 52,63%. Σταθερή και συνεχόμενη πτώση από τις εκλογές του 1981 (82%) ως σήμερα. Ποσοστά συμμετοχής των γυναικών: ακόμα χειρότερα, μόλις το 32% των ψηφοφόρων. Όλα αυτά σε μια χώρα που πριν από 6 μήνες ήταν στις φλόγες. Όλα αυτά στην Ελλάδα μετά Γρηγορόπουλου, όπου κάθε γειτονιά απέκτησε προσωρινά τον αναρχικό της, το αντιεξουσιαστικό της στέκι, το οδόφραγμα της.

Τι μας άφησε η 'εξέγερση' του Δεκεμβρίου; Θα έλεγα ότι τελικά άφησε για τον καθένα κάτι ξεχωριστό. Οι τζαμάδες φτιάξανε εξοχικό και οι μπάτσοι φυσική κατάσταση. Για εμάς, δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι έσκασε σαν φούσκα και εξαφανίστηκε και τώρα όλοι κινούνται στον δρόμο τους. Ο λόγος είναι εμφανής: αποτύχαμε να αναγνωρίσουμε την πολιτική διάσταση του θέματος. Αποτύχαμε να το αποσυνδέσουμε από την έξαρση της αδρεναλίνης/τεστοστερόνης που όριζε το σπάσιμο, το κάψιμο, ακόμα και την δολοφονία- αντίστοιχα με αυτή του γηπέδου. Δεν μπορέσαμε να δούμε πως το θέμα είναι αμιγώς πολιτικό και μόνο ως τέτοιο μπορεί να βρει μια γόνιμη λύση. Καλοί βγήκαμε όλοι στις φωτογραφίες με μια μολότοφ στο χέρι. Περήφανοι πετάξαμε την πέτρα μας στον μπάτσο. Οι deviants γεμίσανε με cool φωτογραφίες τις gallery τους και εισέπραξαν fav με το τσουβάλι. Που ήταν όλοι 6 μήνες μετά; Που ήταν να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους σε ένα καλύτερο μέλλον, είτε Ευρωπαϊκό είτε εθνικό;

Θα κάνω μια παύση στον παροξυσμό μου για να ξεκαθαρίσω δυο πράγματα. Ο ορθολογισμός είναι καλό πράγμα και ο γιατρός λέει να τον παίρνουμε τουλάχιστον τρεις φορές την μέρα. Απλά μαθηματικά: Μια παρέα 4 ατόμων προσπαθεί να αποφασίσει που θα περάσει το βράδυ της και διαλέγουν την δημοκρατική οδό στη λήψη μιας απόφασης που θα δεσμεύσει τους πάντες. Ο κάθε ένας έχει 25% απόλυτο βάρος στην 'κάλπη'. Την στιγμή που λέει 'εγώ δεν έχω πρόβλημα, ό,τι πει η παρέα' τότε όχι μόνο χάνει το 25% του αλλά ανάγει και το ειδικό βάρος της ψήφου των υπολοίπων τριών σε 33% για τον καθένα. Απλό ε; Σκεφτείτε το τώρα σε μάκρο-διαστάσεις (εννοώ 'en masse' - και για να μην μπερδευόμαστε με το macro των φωτογραφικών μηχανών, για τους φωτογράφους βλ. landscape). Ποιος έβγαλε τον Καρατζαφέρη 4ο κόμμα με 7%; Οέο; Τα ίδια απλά μαθηματικά λένε ότι αφού ψηφίσαν το 52%, τον Καρατζαφέρη δεν τον έβγαλε ούτε το 3,5% των Ελλήνων που όντως τον ψήφισε, αλλά το υπόλοιπο 48% που όχι μόνο θα μπορούσε με την συμμετοχή του να τον στείλει από κει που ήρθε, αλλά να βγάλει κόμμα κυβέρνησης και λαϊκής κυριαρχίας. Και για να μην παρεξηγούμαστε, με τον κ.Καρατζαφέρη δεν έχω τίποτε προσωπικό. Απλά ζορίζομαι να χωνέψω τον λαϊκισμό, την ξενοφοβία, την ορθοδοξοκαυλίαση και τον απερίφραστο εθνικισμό του. Δεν είναι πολύ χειρότερος από τα φασιστάκια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που η μέση Ελληνίδα μαμά δίνει το κλειστό ψηφοδέλτιο στο emo παιδί της να ψηφίσει, αλλά για να επαναφέρουμε τις ισορροπίες, είναι σαφώς χειρότερος.

Και μιας και αναφέραμε τον κ.Καρατζαφέρη, αναπόφευκτα θα ανακαλέσω την αρχαία Ελλάδα και τους αρχαίους μας προγόνους (συγγένεια στην διάσταση του χώρου - όχι γονιδιακά, ούτε ουσιαστικά ). Όχι απερίσκεπτα θεωρούσαν πως η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι θέμα επιλογής. Την επιλογή σου την παίρνεις όταν γίνεσαι μέλος της ομάδας-κοινωνίας. Από την στιγμή που ψωνίζεις στο σούπερ μάρκετ συμμετέχεις στην πολιτική ζωή της χώρας. Η επιλογή μεταξύ τάδε ακριβής μάρκας γάλατος και μιας άλλης -φθηνότερης-, είναι μια πολιτική επιλογή. Η επιλογή μεταξύ ντόπιου οβελία το Πάσχα και εισαγόμενου, Coca Cola και ΕΨΑ-Κόλλα, λαρδί και Philadelphia είναι μια πολιτική επιλογή. Πολιτική επιλογή δεν είναι μόνο αυτή που εκφράζεται στη κάλπη, αλλά κυρίως αυτή που έχει πολιτικές επιπτώσεις. Και πιστέψτε με, αυτή η αλλαγή είναι εφικτή και ιστορικά αποδεδειγμένη. Απλά στην ιστορία μας μαθαίνουμε περισσότερα για τους μεταρρυθμιστές του μαχαιριού και της μπαρούτης παρά για αυτούς που είδαν την 'άλλη' λύση, μέσα από την κοινωνική ανυπακοή και τον πολιτικό αγώνα, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Μαχάτμα Γκάντι. Γιατί είναι πιο εύκολο να σπας την Αθήνα μια βδομάδα στη ζωή σου και να κοκορεύεσαι ως πολιτικός ακτιβιστής για πάντα, παρά να αγωνίζεσαι καθημερινά με μια εφημερίδα στο χέρι να ενημερώνεσαι να και ψηφίζεις κατά συνείδηση -και όχι κατά προσέγγιση ή καθόλου. Γιατί απαιτεί λιγότερη προσπάθεια στην προσωπική μας παιδεία να μεγαλώσει κανείς να γίνει μπαχαλάκιας, αντιεξουσιαστής, αναρχικός - υπεράνω θεσμών και αξιών, υπεράνω της καλύτερης δυνατής προς το παρόν πολιτικής λύσης που είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, υπεράνω κάλπης. Ας ξυπνήσουμε από το γλυκό μας όνειρο.

Αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το κείμενο. Μέσα μου έχω μια αίσθηση ματαιότητας. Ειδικά σε αυτό το κοινό, όπως το deviantArt που νομίζω ότι -ενώ περιέχει κάθε καρυδιάς καρύδι- πλημμυρίζεται από τους νεο-ξυπόλητους. Τους αρτίστες που εθελοντικά υποβαθμίζουν την εμφάνιση τους σε αυτή των Ινδών 'ανέγγιχτων', για να τονίσουν την ανεξαρτησία τους από τις νόρμες της μοντέρνας κοινωνία των τζιν και των παπουτσιών χωρίς τρύπες. Έχω ένα 'newsflash' για αυτούς: η προσωπική σας χειραφέτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αν δεν είναι μαζική-κοινωνική όπως άλλωστε και η ανθρώπινη φύση σας. Ντυθείτε και φορέστε τα παπούτσια σας! Όσο 'εκτός' και αν θέλετε να το παίξετε, σε 5-6 χρονάκια θα φορέσετε την γραβάτα σας και θα φεσοθήτε το παχύσαρκο αφεντικό σας, μπροστά στο οποίο θα κάνετε και σούζες αλλά και κωλοτούμπες. Εκτός και αν φυσικά ανήκετε στην προνομιούχα τάξη των homo mesoastikus sapiens οπότε η περιουσία του μπαμπά θα φθάσει για μια δυο γενιές ακόμα. Όλοι οι υπόλοιποι, σούμπιτοι για την γκαρνταρόμπα! Σε όσα λέω προφανώς, δεν αναφέρομαι κάπου προσωπικά, και αν κάποιος θέλει να το ερμηνεύσει έτσι νομίζω ότι απλά χάνει το νόημα όλου του κειμένου.

Για μια τελευταία φορά θα τονίσω ότι πρέπει όλοι να ανατρέξουμε στο δικό μας μερίδιο ευθύνης για το εκλογικό αποτέλεσμα: σε μια χώρα που εξευτελιστικά ανέχθηκε την χούντα για 7 χρόνια (7*365=2555 ημέρες χούντα!) και τώρα είναι όλοι 'περιστασιακοί επαναστάτες', ανεχόμαστε να μας κυβερνάνε οι πολιτικοί της 'Γράνας' και να στέλνουμε ακροδεξιούς στο Ευρωκοινοβούλιο. Μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ (μόλις 70 χρόνια πριν, ένας παππούς απόσταση σαν να λέμε ) ανέβηκε στην εξουσία όχι μόνο χάρη στη δράση των οπαδών του στο NSDAP και την ανοχή του Χίντεμπουργκ, αλλά κυρίως χάρη στην ανοχή του Γερμανικού λαού. Ας ταρακουνηθούμε από τις καρέκλες μας όσο είναι ακόμα νωρίς. Η αποπολιτικοποίηση οδηγεί στην δουλεία. Είναι καταθλιπτικό και ανησυχητικό ότι στις μέρες μας οι καλλιτεχνικοί κύκλοι είναι κατά κόρον απολιτικοί. Μην ξεχνάμε ότι κάποτε ήταν ο πυρήνας της δημοκρατικής αντίστασης και της πολιτικής μας αφύπνισης. Από το 'Σφαγείο' του Θεοδωράκη ('σήμερα συ και αύριο εγώ' - πόσο πιο ξεκάθαρο μπορεί να γίνει; ) καταλήξαμε στην εθνική παραζάλη της eurobizion και των τσουλουφάτων κλαψονεορόκ συγκροτημάτων- για τα μπουζούκια ούτε κουβέντα, στατιστικά ένα καλό ποσοστό του πληθυσμού γεννήθηκε με λοβοτομή.

Για μια φορά σε αυτή την καταραμένη χώρα χρωστάμε μια.. 'απάντηση, ενότητα και αγώνα, για να βρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί' της Εθνικής Αντίστασης, του Πολυτεχνείου, ο Λαμπράκης, ο Τσιρώνης, ο Παναγούλης, ο Μπελογιάννης, ο Τεμπονέρας, και.. γιατί όχι.. και ο μικρός Αλέξανδρος του δικού μας Δεκεμβρίου.

Πάντα με αγάπη,
Παναγιώτης